Türk halk müziğinin belirgin özelliği, vuruş gruplarının eşit olmadığı aksak usullerdir. Bu yapı dağarın kimliğini oluşturur.
Dokuz sekizlik usul, iki artı iki artı iki artı üç biçiminde gruplanarak sayılır. Son grup diğerlerinden uzundur.
Yedi sekizlik usul iki artı iki artı üç ya da üç artı iki artı iki olarak kurulabilir. Seçim türküye göre değişir.
Beş sekizlik usul ise iki artı üç ya da üç artı iki olarak sayılır.
Akordiyonda eşlik kalıbı bu grup yapısına göre düzenlenir. Düzenleme usule göre yapılır.
Her grubun başına bas sesi, grup içine akor yerleştirilir. Yerleştirme kalıp hâlinde öğrenilir.
Üçlü gruplarda akor iki kez, ikili gruplarda bir kez çalınır.
Bu düzenleme grup sınırlarının duyulmasını ve tavrın kurulmasını sağlar. Tavır bu yolla kurulur.
Sayma alıştırması önce sesle, sonra elle vurularak yapılır ve çalgı en son devreye girer. Sayma sesli olarak yapılır.
Körük yönü değişimleri de grup sınırlarına denk getirilerek vurgular desteklenir. Sınırlar dinleyici tarafından duyulur.
Derslerimizde aksak usuller vurma alıştırmaları ve eşlik kalıplarıyla birlikte çalıştırılır.