Tango, akordiyon ve akrabası olan bandoneon ile özdeşleşmiş bir dans ve konser müziğidir. Bandoneon tango topluluklarının temel çalgısıdır.
Tango icrasında en belirgin teknik öğe, keskin ve ani vurgulardır. Vurgular üslubun taşıyıcısıdır.
Bu vurgular körük basıncında yapılan ani artışlarla üretilir ve hemen geri çekilir. Artış kol hareketinden gelir.
İkinci belirgin öğe, ani gürlük değişimleri ve zıtlıklardır. Zıtlıklar cümle sınırlarını belirler.
Çok hafif bir bölümden çok gürlü bir bölüme geçiş tango üslubunun imzasıdır. Bu geçişler önceden planlanır.
Ritmik kalıplar genellikle dört zamanlı ölçüde ve belirgin vurgu düzeniyle kurulur.
Sol el eşliği bu vurgu düzenini destekler ve bas sesleri ağır biçimde yerleştirilir. Bas sesleri ağırlığı taşır.
Ezgide uzun ve bağlı cümleler ile kısa ve kesik motifler yan yana kullanılır. Karşıtlık cümlelere yön verir.
Bu karşıtlık tangonun anlatım gücünü oluşturur ve ayrı ayrı çalışılır.
Tempo esnekliği de üslubun parçasıdır ve cümle içinde bilinçli yavaşlamalar görülür. Yavaşlamalar notaya işaretlenir.
Derslerimizde tango dağarı vurgu ve gürlük çalışmasıyla birlikte ele alınır. Uygulama dağar üzerinde yapılır.